پروژه انتقال آب تونل زاگرس بلند بخشی از طرح تامین و انتقال آب به نواحی گرمسیری می باشد، که طی آن برای انتقال آب رودخانه سیروان به دشت ذهاب، ساخت تونلی با طول نزدیک به 49 کیلومتر به اجرا گذاشته شده است بررسی های زمین شناسی ساختاری در محدوده دره زیمکان بیانگر عبور تونل از پهنه گسلی بزرگی به نام زاگرس مرتفع است و تونل در این محدوده تحت تاثیر مخاطرت مختلفی از جمله ریزش و پدیده مچاله شوندگی قرار گفته است وهمین پدیده سبب توقف دستگاه حفاری و بروز مشکلات متعددی در امر حفاری مکانیزه تونل شده است. این پدیده در اثر عملکرد گسلش راندگی مرتبط با گسل زاگرس بلند در واحدهای شیلی قاعده سورمه رخ داده است. پهنه گسلی زاگرس مرتفع در محدوده دره زیمکان از 10 ورقه راندگی مختلف تشکیل شده است تونل پس از عبور از دو روقه راندگی و واحدهای شیلی وارد واحدهای سنگی دولومیتی شد که پس از حفاری در حدود 100 متر در واحدهای سنگی دولومیتی تریاس به خطر هجوم شدید آب (در حدود 5 متر مکعب) روبرو شد. با توجه به عدم وجود شواهد کارست در واحدهای دولومیتی و همچنین عدم توانایی ورقه های راندگی در کانالیزه کردن و هدایت آب بررسی های زمین شناسی دقیق تر نشان-دهنده حضور پهنه برشی امتدادلغزی در محدوده تاقدیس کردی قاسمان و دره زیمکان است. این پهنه برشی امتدادلغز دارای فعالیتی جوانتر از گسل زاگرس مرتفع بوده و کلیه واحدهای ساختاری در محدوده دره زیمکان را قطع کرده است.